PAMM!E ★ 뱀미 ♥ 한국

Title: หวง
Pairing: Jonghyun x Taemin
Author: ++KoNgJuYa++
Rating: NC-18

เป็นฟิกสั้นที่แต่งเสร็จก่อนวันเกิดน้องคีย์ แต่ไม่กล้าเอาลง -//////-
พล้อตที่คิดไว้แต่แรกก็ยิ่งแต่งยิ่งหาย...หลุดไปไกลเหมือนสติสตังคนแต่งนั่นเอง ==
แล้วไม่รู้ว่าเพราะจิตใต้สำนึก(รึเปล่า)ที่ทำให้ฟิกมันติดเรทไปซะอย่างงั้น
งื่ออออออ...ไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ ตอนแรกจะให้มันเป็นแค่ PG
แต่ไหงเป็นแบบนี้ไปได้ก็ไม่รู้ ((แล้วคนอ่านจะรู้กับเธอมั้ยล่ะเนี่ย - -*))
เอาเป็นว่าเราลงที่นี่ที่เดียวเท่านั้นนะคะ
ไปลงที่บอร์ดชายนี่ไทยฯไม่ได้หรอก - -"
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ คัมซาฮัมนีดา~

.

jh_012 says:

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!~

น้องๆไม่ใส่เสื้อนอนกันจริงๆหรอเนี่ย

ว่าแต่พี่จงฮยอนหุ่นดีที่สุดงั้นหรอ?

อ๊ายยยย...อยากเห็นจังเลย

หุ่นพี่เค้าต้องดีแน่ๆเลย >/////<

pt_hyunmin says:

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

อยากเห็นหุ่นจงฮยอนจังเลยยยยย >/////<

เอ...แล้วแบบนี้ น้องแทมินเห็นหุ่นจงฮยอนทุกวัน

จะไม่หวั่นไหวก็บ้าแล้วเนอะ คิกๆๆๆ~

hm_lover says:

เห็นด้วยเลยอ่ะ!!

สงสัยคราวหน้าต้องไปถามแทมินนี่ซะแล้ว

ว่าหุ่นจงฮยอนเป็นยังไงกันแน่ คิกๆๆ

.

.

.

มือเล็กรีบกดปิดกระทู้ล่าสุดในเว็บบอร์ดหนึ่งของวงอย่างรวดเร็วก่อนจะเหลือบมองไปยังด้านหลังอย่างหวาด ๆ เพราะกลัวว่าจะมีพี่ ๆ คนไหนมาเห็นเข้าซะก่อน แก้มใสของร่างบางตอนนี้กำลังแดงก่ำขนาดที่ออมม่าคีย์คงเอาไข่มาทอดบนแก้มทั้งสองข้างได้ แทมินยกมือขึ้นพัดใกล้ใบหน้าตนเบา ๆ ไปมาหวังว่ามันจะช่วยให้แก้มหายร้อนลงก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาพลางครุ่นคิดในใจ

ให้ตายสิพี่จินกิ ทำไมต้องเล่าไปซะหมดขนาดนั้นด้วยเนี่ย!!

ถ้าพี่แทยอนถามว่าแต่ละคนใส่ชอบใส่บ๊อกเซอร์สีอะไรพี่จะตอบไปด้วยแน่ ๆ เลยใช่มั้ย!!

ร่างบางในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นเท่าเข่าเนื้อนิ่มตัดสินใจเลิกเล่นคอมพิวเตอร์เพราะได้ยินเสียงแว่วมาจากในครัวคาดว่าอาหารมื้อเย็นคงเสร็จแล้ว แทมินจึงลุกขึ้นจากโต๊ะก่อนจะเดินย้อนกลับไปยังห้องนอนของทุกคนเพื่อล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำเสียหน่อยเพื่อเรียกความสดชื่นและลืมเรื่องที่อ่านเมื่อครู่ไปเสียให้หมด แต่ยังไม่ทันจะเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปกลับมีใครบางคนเดินสวนออกมาจากห้องน้ำเสียก่อน

"อ้าวแทมิน...จะอาบน้ำอีกรอบหรอ?"

เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความสงสัยแต่กลับเห็นแค่เพียงกลุ่มผมสีน้ำตาลแกมแดงที่ส่ายไปมาเพื่อปฏิเสธ ชายหนุ่มยกผ้าผืนนุ่มที่พาดคอขึ้นซับปลายผมที่เปียกน้ำก่อนจะยื่นมือมาลูบผมน้องเล็กของวงอย่างอ่อนโยน

"ถ้างั้นก็รีบ ๆ เข้าล่ะ พี่ไปรอที่ห้องครัวนะ"

พูดจบก็เดินจากไปทิ้งให้แทมินมองตามอีกคนไปด้วยความรู้สึกที่แม้แต่เจ้าตัวก็บรรยายออกมาไม่ถูก รู้เพียงแต่ว่าตอนนี้กลับมาหน้าแดงอีกครั้งและใจเต้นอย่างกับมีรัวกลองอยู่ข้างใน ร่างบางตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างที่ตั้งใจไว้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจก

ให้ตายเถอะ...หน้าแดงอีกแล้วอี แทมิน!!

เลิกเขินแบบนี้ได้แล้ว ทำไมไม่ชินซักทีนะ

พี่เขาไม่ได้ทำแบบนี้ครั้งแรกซะหน่อย!

แทมินถอนสายตาจากการมองใบหน้าแดงก่ำของตัวเอง ก่อนก้มลงเปิดก็อกน้ำแล้วใช้สองมือวักน้ำเย็น ๆ ขึ้นสาดใส่ใบหน้าเพื่อเรียกสติพลางเอื้อมมือขวาไปยังชั้นวางผ้าผืนเล็กก่อนคลำหาผ้าสักผืนมาซับหน้า แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า...

ร่างบางตัดสินใจเงยหน้าขึ้นมองกระจกหวังจะใช้มือทั้งสองเช็ดไล่หยดน้ำออกจากหน้าไปพอลวก ๆ แต่กลับได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดขึ้นเบา ๆ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ลงกลอนประตูเพราะแค่จะเข้ามาล้างหน้าเพียงอย่างเดียว...แล้วใครกันที่เข้ามาตอนนี้นะ...

ทันทีที่เงยหน้าขึ้นมามอง พบว่ามีใครคนหนึ่งกำลังยืนซ้อนหลังพลางส่งยิ้มที่แฟน ๆ พากันหลงใหล...รอยยิ้มอันเต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เหลือล้นจนยากเกินกว่าที่ใครคนไหนจะต้านทานไหว มือหนาเจ้าของรอยยิ้มกระชากใจส่งผ้าขนนุ่มสีขาวสะอาดมาให้ก่อนเอ่ยขึ้นไม่ดังนัก

"โทษทีนะแทมิน พี่ดันใช้ผืนสุดท้ายไปเลยเอาผืนใหม่มาให้"

"ขอบคุณฮะ"

ร่างบางหลบสายตาอีกฝ่ายก่อนจะรับผ้าผืนนั้นมาซับหน้าตัวเองจนเรียบร้อยพลางเอ่ยเปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบไม่ให้ความรู้สึกตื่นเต้นที่กำลังเป็นอยู่แสดงออกมาจนอีกฝ่ายจับได้เอาเสียก่อน

"ล..แล้วพี่ไม่ไปแต่งตัวหรอฮะ?"

แทมินกัดปากตัวเองทันทีพลางนึกโมโหตัวเองอยู่ในใจ...จะเสียงสั่นทำไมเนี่ยแทมินเอ้ย อย่าให้พี่เขารู้สิ...โชคดีที่อีกฝ่ายไม่ได้เอะใจอะไรแต่ตอบคำถามอย่างสบาย ๆ

"พี่ว่าวันนี้มันร้อน ๆ น่ะ ใส่แค่กางเกงก็พอแล้ว...เดี๋ยวก็นอน"

แทมินลอบมองตามคำพูดของอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า...เส้นผมสีน้ำตาลแซมดำยังคงเปียกชื้นจากการอาบน้ำสระผมมาเมื่อครู่ รูปหน้าครบเครื่องอย่างที่สาว ๆ หลายคนต้องเหลียวมองตาม ดวงตาแสนเจ้าเล่ห์ จมูกโด่งเป็นสัน รับกับริมฝีปากหนาที่กำลังยกยิ้มให้กับร่างบางทำให้ผู้ชายตรงหน้าอย่างพี่จงฮยอนดูดีจนหาที่ติไม่เจอจริง ๆ...ทั้งยังรูปร่างที่เดี๋ยวนี้กลับเต็มไปด้วยมัดกล้ามนิด ๆ อย่างชายหนุ่มเต็มตัวยิ่งเสริมให้อีกฝ่ายหล่อเหลามากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว และมันก็ทำให้แท มินอดเผลอคิดถึงความคิดเห็นที่แฟนคลับเขียนในกระทู้นั้นขึ้นมาในใจอีกครั้งจนได้

ให้ตายสิ...ทำไมต้องมองตามคำพูดของพี่เขาด้วยนะ

สายตาทำไมมันไม่รักดีแบบนี้เนี่ย อี แทมิน!!!

"ป...ไปกินข้าวกันเถอะฮะพี่จงฮยอน"

พูดจบแทมินรีบก้มหน้าทันทีก่อนจะเบียดร่างอีกฝ่ายเพื่อจะเดินออกจากห้องน้ำไป แต่เพราะไม่ทันมองพื้นกระเบื้องของห้องน้ำให้ดีเสียก่อนบวกกับการรีบเดินเร็วเกินไป จู่ ๆ ร่างบางก็เกิดอาการเสียหลักอย่างไม่ทันตั้งตัว และกำลังจะหงายหลังลงไปกระแทกพื้นกระเบื้องแล้วแน่ ๆ เจ้าตัวจึงรีบปิดตาลงแน่นด้วยความกลัวเจ็บ

"อ๊ะ!"

แทมินอุทานขึ้นมาเบา ๆ แต่ไม่ได้ร้องออกมาเพราะความเจ็บปวดกลับเป็นเพราะความตื่นตกใจสัมผัสจากด้านหลัง เมื่อ

แผ่นอกแข็งแรงมอบสัมผัสอุ่นเต็มไปด้วยความรู้สึกปลอดภัยรวมถึงท่อนแขนแกร่งของอีกฝ่ายที่โอบกอดร่างบางเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำกับความใกล้ชิดที่ไม่ทันตั้งตัวจนนึกกลัวว่าคนที่อยู่ด้านหลังจะได้ยินเสียด้วยซ้ำไป แทมินเองรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเขากำลังตัวแข็งทื่อกระดิกไปไหนไม่ได้รู้สึกเกร็งไปหมดทั้งตัวจนทำอะไรไม่ถูก ราวกับจง ฮยอนจะเข้าใจดีจึงกระซิบบอกข้างใบหูเล็กของอีกฝ่ายเสียงนุ่ม

"ไม่ต้องเกร็งนะแทมิน ค่อย ๆ วางเท้าซ้ายลงเหมือนเดิมนะ...ส่วนเท้าขวาถอยหลังมาหนึ่งก้าวนะ"

ร่างบางทำตามคำพูดของอีกคนแต่โดยดีจนกระทั่งอีกฝ่ายมั่นใจแล้วว่าตัวเขาจะยืนทรงตัวได้อย่างปกติจึงค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออก แทมินรีบหันหน้ากลับไปหวังขอบคุณที่อีกฝ่ายช่วยตัวเขาเอาไว้ได้ทันแต่เพราะใบหน้าหวานหันเร็วเกินไปทำให้ปลายจมูกระหว่างร่างบางกับจงฮยอนห่างกันเพียงแค่ลมหายใจกั้น

ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างขึ้นพร้อมกับที่แทมินกลั้นลมหายใจและก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยกำลังเต้นแรงจนร่างบางไม่กล้าเหลือบตาขึ้นมองว่าอีกคนกำลังมีสีหน้าเช่นไร ได้แต่บังคับสายตาให้มองเพียงแค่ลาดไหล่ของจงฮยอนอยู่แบบนั้น

ความเงียบโอบล้อมทั้งสองคนที่ยืนอยู่เงียบ ๆ โดยไม่มีใครที่จะเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา ร่างบางรู้แต่เพียงว่าหัวใจตรงอกข้างซ้ายกำลังจะกระเด้งกระดอนออกมาจากข้างในมากขึ้นทุกทีเมื่อรู้สึกว่าเงาดำที่ทอดตัวอยู่เบื้องหน้าเริ่มเขยิบเข้าใกล้ผมเข้ามาเรื่อย ๆ...สัมผัสอุ่นแรกเกิดขึ้นเมื่อปลายจมูกของจงฮยอนกับแทมินแตะกันเบา ๆ ร่างบอบบางหลับตาแน่นเพราะตื่นเต้นกว่าอะไรทั้งหมด แทมินรู้ดีว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่เขาทำแบบนี้แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นตัวเขาก็ยังไม่คุ้นชินเสียที

"แทมิน~"

เสียงทุ้มนุ่มของจงฮยอนเรียกให้แทมินยอมเงยหน้าขึ้นและลืมตามองใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าอย่างช้า ๆ แต่ทว่าร่างบอบบางขลาดเขินเกินกว่าจะยอมสบสายตาอีกฝ่ายตรง ๆ มือหนาจึงจัดการเชยคางมนของแทมินบังคับให้ยอมเล่นเกมจ้องตากันในที่สุด ดวงตาคู่คมเผยทุกความรู้สึกและบอกความปรารถนาทั้งหมดที่อยากจะพูดออกมา ไร้เสียงเอื้อนเอ่ยใด ๆ มีเพียงคำตอบที่แทมินมอบให้อีกฝ่ายด้วยการหลับตาลงอีกครั้งเพียงเท่านั้น...

ทันทีที่ริมฝีปากสัมผัสกันอย่างเชื่องช้าและเนิ่นนาน ความรู้สึกอุ่นวาบค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจจนไม่มีทางปฏิเสธความต้องการที่เกิดขึ้นได้เลย ร่าบอบบางยอมให้อีกฝ่ายลิ้มรสความหอมหวานครั้งแล้วครั้งเล่าจนห้วงแห่งอารมณ์เริ่มผันแปรไปทีละน้อย ความรุ่มร้อนเริ่มรุนแรงเตลิดไปไกลช่วงชิงลมหายใจจนแทบหมดลม กลีบปากสวยเผยอริมฝีปากเพื่อเรียกร้องลมหายใจจากอีกฝ่ายแต่กลับถูกอีกฝ่ายล่วงล้ำเรียกร้องสัมผัสมากกว่าเดิม

วงแขนแกร่งโอบกอดแทมินเอาไว้แน่นเพราะอีกฝ่ายแทบไม่มีเรี่ยวแรงที่จะทรงตัวยืนได้ไหว เรียวแขนเล็กถูกจับให้โอบรอบลำคอของอีกฝ่ายเพื่อประคองกายเอาไว้ก่อนสองมือเล็กจะเคลื่อนมาบีบไหล่ของเพื่อเรียกร้องอากาศหายใจอีกครั้ง...

ริมฝีปากหนาจงฮยอนค่อย ๆ ละออกห่างออกมาอย่างอาวรณ์แต่ดูท่าว่าชายหนุ่มจะยังไม่เลิกล้มความพยายามที่จะจูบอีกครั้งทั้ง ๆ ที่แทมินเบี่ยงหน้าหลบริมฝีปากซุกซนของอีกฝ่ายมากแค่ไหนก็ตาม

สัมผัสร้อนเคลื่อนแตะลงที่ข้างแก้มขาวเรื่อยลงมาตรงลำคออย่างอ้อยอิ่งไม่รีบร้อน ในขณะที่สองมือสอดผ่านเสื้อยืดตัวโคร่งพลางลากไล้ปลายนิ้วไปทั่วแผ่นหลังจนร่างบางขนลุกชันด้วยความเสียวซ่าน แทมินพยายามผลักร่างของอีกคนให้ออกห่างแต่ก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย

"พี่จงฮยอน...อย่าฮะ"

แทมินพยายามเอ่ยขอร้องเพราะกลัวพี่ ๆ อีกสามคนจะเข้ามาในห้องน้ำตอนนี้ แต่จงฮยอนกลับยื่นปลายนิ้วชี้แตะลงที่ริมฝีปากที่บวมเจ่อของอีกคนพลางส่งยิ้มและสายตาที่ทำให้ต้องหลบสายตาอย่างง่ายดาย

สองแขนแกร่งช้อนร่างบอบบางลอยขึ้นกลางอากาศ แทมินรีบใช้สองแขนโอบรอบคออีกฝ่ายด้วยกลัวว่าจะตกพื้นก่อนจะซุกหน้าลงเป็นคำตอบกลาย ๆ ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นอย่างพึงใจก่อนวางร่างบางลงบนขอบอ่างล้างหน้าทำให้ใบหน้าหวานอยู่สูงกว่าเดิมขึ้นมาเล็กน้อย แทมินหันหน้าหนีสายตาซุกซนของอีกฝ่ายก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากทันทีที่ถูกอีกฝ่ายสร้างคิสมาร์คลงบนหัวไหล่ซ้ายจนเป็นรอยแดงชัดเจน

"อ๊ะ...อาาา..."

เสียงหวานเผลอครางออกมาก่อนจะรีบยกมือปิดปากอีกครั้ง ใบหน้าหวานแหงนขึ้นเช่นเดียวกับแผ่นอกบางกำลังสั่นกระเพื่อมตามแรงอารมณ์ ในขณะที่จงฮยอนยังคงเพลิดเพลินกับการสำรวจร่างกายบอบบางตรงหน้าไปทั่ว แทมินไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าถูกจับถอดเสื้อออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ตอนนี้ตัวเขารู้เพียงแต่ว่าต้องการคนตรงหน้าจนเกินจะหักห้ามใจ

รอยแดงเป็นจ้ำแสดงความเป็นเจ้าของถูกริมฝีปากหนาคอยกดย้ำตั้งแต่แผ่นอกบางเรื่อยลงมาจนถึงหน้าท้องแบนราบพาให้สั่นสะท้าน สองมือหนาลากไล้วนแตะขอบกางเกงขาสั้นของร่างบางก่อนจะเอ่ยขอเสียงพร่า

"...ยกตัวขึ้นหน่อยตัวเล็กของพี่"

เจ้าของชื่อยอมทำตามอย่างว่าง่ายจนคนเอ่ยขออดไม่ได้ที่จะมอบจุมพิตแสนหวานให้เป็นของรางวัล เรียวลิ้นหนารุกไล่กวาดต้อนความหอมหวานแสนบริสุทธิ์ของอีกฝ่ายเช่นเดียวกับสองมือที่ยังคงทำงานอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง ไม่นานอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่ปิดกั้นร่างกายแสนสวยเอาไว้ก็หมดไป ชายหนุ่มถอนจูบออกมาพลางกวาดสายตาจ้องมองร่างกายของคนตรงหน้าอย่างไม่ปกปิดความปรารถนาที่มีอยู่จนทำให้แทมินยกกำปั้นขึ้นทุบลาดไหล่หนาเพื่อแก้อาการเขินอายที่ถูกจับจ้องเอา ๆ แบบนี้

กลีบปากหนาก้มลงสัมผัสอย่างแผ่วเบาเรียกเสียงครางหวานจากแทมินเป็นอย่างดี ร่างบอบบางบิดเร่าไปตามห้วงอารมณ์ที่กำลังไต่ทะยานจนใกล้ถึงที่สุด สัมผัสแสนวาบหวามถูกกระตุ้นหนัก ไม่นานเสียงครางหวานที่ร่ำร้องความปรารถนาเงียบลงพร้อมกับเสียงหอบหายใจที่ดังขึ้นแทน มือหนายกขึ้นจับผมที่ตกระใบหน้าหวานของแทมินขึ้นทัดใบหูพลางลูบแก้มใสไปมาอย่างทะนุถนอม สองแขนบางจับลาดไหล่อีกฝ่ายเป็นหลักก่อนจะเขยิบกายทีละนิดแล้วค่อย ๆ ยืดปลายเท้าสัมผัสลงกับพื้นกระเบื้องอย่างช้า ๆ

ปลายนิ้วเรียวสวยลากผ่านแผ่นอกหนาของอีกฝ่ายวนไปมา กล้ามเนื้อแกร่งได้รูปการันตีว่าอีกฝ่ายนั้นใส่ใจต่อการดูแลรูปร่างให้ดูดีมากเพียงใด แทมินกัดริมฝีปากสะกดกลั้นความเขินอายแต่ไม่สำเร็จเพราะแก้มทั้งสองข้างนั้นแดงก่ำจนจง

ฮยอนที่ลอบมองอาการแปลก ๆ ของอีกฝ่ายอย่างนึกเอ็นดูเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้

"เป็นอะไรไปตัวเล็ก? หน้าแดงแบบนี้คิดเรื่องอะไรอยู่บอกพี่บ้างสิ"

ร่างบางส่ายศีรษะเป็นคำตอบก่อนดวงหน้าหวานจะเงยหน้าขึ้นมาช้อนสายตาออดอ้อนอย่างน่ารักเสียจนจงฮยอนหมั่นเขี้ยวจนอดไม่ได้ที่จะกดริมฝีปากลงที่แก้มแดง ๆ ทั้งสองข้างเสียให้หนำใจ

"พี่จงฮยอนอ่า..."

เสียงหวานเอ่ยท้วงพลางแจกค้อนให้เสียอีกหนึ่งทีโทษฐานเอาเปรียบตัวเขาตลอดเวลา แทมินก้มลงมองแผ่นอกหนาของจงฮยอนอีกครั้งก่อนเอ่ยเสียงเบา

"ห้ามให้ใครเห็นนะฮะ..."

ถึงแม้จงฮยอนจะไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของแทมินนัก แต่ก็ยอมพยักหน้าขึ้นลงก่อนจะก้มลงสูดดมความหอมตรงซอกคอของร่างบางอีกครั้ง เสียงครางหวานดังลอดจากริมฝีปากสวยทันทีที่ปลายลิ้นร้อนของชายหนุ่มแตะลงพลางลากไล้กระตุ้นอารมณ์ให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง

เสียงครางหวานดังขึ้นอีกเมื่อสองมือหนาจับร่างบางพลิกกายให้แผ่นหลังเนียนอิงแอบกับแผ่นอกกว้างของเขา ริมฝีปากหนาแตะไปตามแผ่นหลังสวยอย่างรักใคร่ ก่อนสองมือจะเคลื่อนลงต่ำเพื่อสร้างความสุขระหว่างทั้งคู่อีกครั้งจนร่างบอบบางสั่นสะท้านจนต้องยึดขอบอ่างล้างหน้าเพื่อทรงตัวให้มั่นคง

ชายหนุ่มบรรจงแทรกกายเข้าไปอย่างเนิบนาบเพื่ออดทนรอให้ร่างกายของแทมินคุ้นชินกับสัมผัสร้อนที่เขาตั้งใจมอบให้ ริมฝีปากหนากลั้นเสียงครางต่ำเอาไว้แทบไม่อยู่เมื่อถูกช่องทางหวานตอดรัดทุกจังหวะก่อนจะค่อย ๆ ขยับกายอย่างเชื่องช้าเพื่อปรับจังหวะให้แทมินร่ำร้องความปรารถนาออกมาตามที่ใจต้องการ

"อา...พ...พี่จงฮยอน...ระ...เร็ว เร็วอีกฮะ...อ๊ะ..."

เสียงหวานเอ่ยขอเสียงกระเส่าเร่งให้ชายหนุ่มขยับกายให้รวดเร็วมากขึ้น บทเพลงแห่งรักถูกทั้งสองบรรเลงร่วมกันจนกลายเป็นหนึ่งเดียว เสียงครางหวานและทุ้มต่ำยังคงดังลอดจากริมฝีปากของทั้งคู่ที่พร้อมใจกันเรียกชื่อของอีกฝ่ายด้วยความรัก ด้วยแรงปรารถนา...

ท้ายที่สุดความเงียบก็กลับมาครอบครองทุกตารางนิ้วของห้องน้ำอีกครั้ง จงฮยอนเคลื่อนข้อนิ้วขึ้นปาดเหงื่อที่ยังคงมีบนใบหน้าหวานที่ยังแดงระเรื่ออย่างแสนรัก แทมินยิ้มหวานให้อีกฝ่ายเพื่อขอบคุณก่อนจงฮยอนจะเอ่ยชวนร่างบางด้วยน้ำเสียงที่ไม่น่าไว้วางใจเป็นที่สุด

"อาบน้ำกันดีกว่าเนอะตัวเล็ก~"

ไม่รอคำตอบจากแทมิน ชายหนุ่มย่อตัวลงพลางช้อนร่างบอบบางขึ้นแนบอกก่อนเดินไปยังอ่างอาบน้ำทันที โดยมีเสียงหวานตะโกนปฏิเสธเสียงดังลั่นก่อนจะค่อย ๆ เงียบลงก่อนแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานไปในท้ายที่สุด...

...ท่าทางคืนนี้คงจะไม่ได้ใช้ห้องน้ำกันอีกนาน

.

.

.

*แถม*

หลังจากจงฮยอนเดินออกมาจากห้องน้ำ ชายหนุ่มรีบตรงดิ่งไปยังห้องครัวก่อนบอกชายหนุ่มร่างบอบบางอีกคนที่กำลังจัดเตรียมอาหารกลิ่นหอมน่าทานอยู่ตรงโต๊ะอาหาร ใบหน้าสวยหวานเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายที่มีท่าทางแปลก ๆ ด้วยความสงสัย หากไม่ทันได้เอ่ยถามออกไปอีกฝ่ายกลับชิงพูดตัดหน้าแทน

"คีย์....พวกนายสองคนกินข้าวกันไปเลยไม่ต้องรอนะ ฉัน...ฉันมีเรื่องที่จะต้องเคลียร์กับแทมินนิดหน่อย"

"เกิดอะไรขึ้นพี่จงฮยอน? แทมินนี่เป็นอะไรหรือเปล่า?" คีย์เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงตามประสาคนเป็นแม่(?) แต่จงฮยอนกลับส่ายศีรษะไปมาก่อนเอ่ยปัด ๆ พลางเปลี่ยนเรื่อง

"เออน่า...เอาเป็นว่ากินข้าวกับไอ้มินโฮไปก็แล้วกัน"

พูดจบก็ผลุบหายออกจากครัวไปโดยที่คีย์ได้แต่อ้าปากค้างเพราะรั้งอีกฝ่ายไว้ไม่ทัน ก่อนเจ้าตัวจะหันไปมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งอีกคนที่ไม่ได้มีส่วนร่วมในบทสนทนาเมื่อครู่แล้วเอ่ยถามตามประสาคนขี้สงสัยทันที

"มินโฮ...ฉันไม่เข้าใจ นายเข้าใจที่พี่จงฮยอนพูดหรือเปล่า?"

เจ้าของชื่อพยักหน้าเป็นคำตอบก่อนเดินเข้ามาใกล้คนถามแล้วก้มลงกระซิบเสียงเบา

"ถ้าคีย์อยากรู้...เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟังหลังกินข้าวเย็นเสร็จดีมั้ย?"

ดวงหน้าหวานที่ล้อมกรอบด้วยกลุ่มผมสีสว่างพยักหน้าขึ้นลง...โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังตกหลุมพรางของคนรักตัวเองเข้าเสียแล้ว...มินโฮฉีกยิ้มกว้างอย่างพอใจก่อนจะเอ่ยชวนคนรักทานข้าวกันเสียที

...เพราะเขาเองก็ชักรอที่จะอธิบายคำพูดของพี่จงฮยอนไว้ไม่ไหวซะแล้วด้วยสิ

THE END