PAMM!E ★ 뱀미 ♥ 한국

Title: [Fic] My girlfriend is a boy part 10
Pairing: Jonghyun x Taemin, Minho x Key
Author: ++KoNgJuYa++
Rating: PG-13
Notes: ตัวอักษรเอียงคือเหตุการณ์ในอดีตนะคะ

.
.
.

มือหนากดปุ่มพิมพ์ข้อความอย่างคล่องแคล่วก่อนจะปิดฝาพับของโทรศัพท์มือถือเมื่อส่งข้อความ
เสร็จเรียบร้อย ใบหน้าคมระบายรอยยิ้มบางจนเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ไม่ห่างหันมาเห็นอาการประหลาด
ที่หาดูยากจากมินโฮอดไม่ได้ที่จะถามให้หายสงสัย

"ส่งข้อความให้ใครน่ะมินโฮ?" จงฮยอนพูดแต่มินโฮกลับไม่ตอบจนต้องถามซ้ำริมฝีปากได้รูปจึง
ยอมพูดขึ้นมาเบา ๆ "คีย์"

ทันทีที่ได้ยินคำตอบ จงฮยอนก็ลุกพรวดขึ้นมาพลางทำสีหน้าตกใจจนเกินเหตุในความคิดของ
มินโฮ ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างระอาก่อนจะหันไปเก็บข้าวของลงกระเป๋ากีฬาของตนและเดินออก
จากห้องแต่งตัวตามเพื่อนร่วมทีมบางคนที่ทยอยเดินออกไป

"เฮ้ยมินโฮ...รอด้วย!"

พูดพลางคว้าข้าวของยัดลงกระเป๋าตัวเองก่อนจะรีบวิ่งตามอีกฝ่ายที่ไม่คิดจะหยุดรอ แต่วิ่งไปได้
ไม่กี่ก้าวอาการบาดเจ็บที่ได้รับจากการแข่งขันก็กำเริบขึ้นมาจนต้องร้องโอดครวญเรียกความ
สนใจให้มินโฮต้องยอมถอยหลังกลับมาดูอาการ

"ไหวมั้ย?"

"ก็ไม่ไหวน่ะสิถามได้" จงฮยอนตอบเสียงห้วนก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนตามแรงพยุงจากมินโฮ
ก่อนจะเดินไปด้วยกันอย่างช้า ๆ

"จะรีบไปขึ้นรถหรือหาใครกันแน่?"

หลังจากเดินไปสักพักจงฮยอนก็ถามขึ้นมาแต่อีกฝ่ายกลับถามคำถามขึ้นมาแทน "นายจะไปกิน
ชาบูด้วยกันหรือเปล่า? แต่สภาพนายเป็นแบบนี้อย่าไปเลยน่าจะดีกว่านะ..."

จงฮยอนนิ่งคิดก่อนความคิดของเขาจะสะดุดลงเมื่อได้ยินเสียงใครบางคนเรียกเสียงดัง และ
เมื่อเขาหันไปมองพบว่าคนที่กำลังโบกมือให้เขาพร้อมรอยยิ้มกว้างคือจินกิ ข้าง ๆ กันคือคีย์
และซอนมินที่ยืนยิ้มรับเขากับมินโฮอยู่ใกล้ ๆ รถบัสของโรงเรียนที่สตาร์ทเครื่องยนต์รออยู่

"สามคนนั้นจะไปด้วยหรอ?"

"ฉันชวนเอาไว้เองน่ะ ขอโค้ชแล้ว" มินโฮตอบก่อนจะเดินนำจงฮยอนไปหาทั้งสามคน จงฮยอน
ค่อย ๆ เดินตามอย่างกะเผลก ๆ ก่อนจะรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นร่างบางวิ่งสวนทางกับมินโฮตรง
มาทางเขาด้วยสีหน้าติดจะกังวล

ใบหน้าหวานมองไปยังบริเวณข้อเท้าขวา อาการบาดเจ็บหนักหนาอย่างที่คิดไว้ไม่ผิดยิ่งทำให้
แทมินรู้สึกเป็นห่วงอีกฝ่ายมากขึ้น สองมือบางจับเข้าที่กระเป๋าสะพายของอีกฝ่ายก่อนจะพูดขึ้น
ด้วยสีหน้าจริงจัง

"ให้เราช่วยถือเถอะนะ"

แต่จงฮยอนกลับยื้อเอาไว้เพราะน้ำหนักกระเป๋าที่มากเกินกว่าผู้หญิงตัวเล็กแบบนี้จะเอาไปถือให้คง
ได้เดินไม่ออกกันพอดี ในระหว่างที่สองคนยื้อแย่งจะถือกระเป๋าจินกิจึงตัดสินใจเดินมาหาพร้อม
ถามทั้งสองคนด้วยความสงสัยก่อนจะเป็นฝ่ายตัดสินใจให้เอง

"เดี๋ยวฉันถือกระเป๋าให้จงฮยอนเอง เธอประคองจงฮยอนไปขึ้นรถบัสให้ได้ดีกว่า"

เมื่อตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยจินกิจึงหันมาขยิบตาให้จงฮยอนที่ถลึงตาใส่ จินกิหันหน้ากลับไป
หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกระชับกระเป๋าและเดินขึ้นรถบัสไป

.

.

.

เสียงพูดคุยดังลั่นพอ ๆ กับเสียงเพลงที่เปิดไว้ในรถบัส แต่ทันทีที่ก้าวขึ้นมาบนรถทุกคนกลับ
ดูเหมือนจะกดปุ่มปิดเสียงกันชั่วขณะและพากันหันมามองจงฮยอนที่เดินตามซอนมินมาไม่ห่าง
แทมินรับรู้ได้และไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์ตอนนี้จึงได้แต่รีบเดินนำคนเจ็บเข้าไปหา
ที่นั่งว่างด้านใน

"มีคนน่ารักแบบนี้มาดูแลเดี๋ยวก็หายแล้วใช่มั้ยจงฮยอน?"

"ที่แท้ก็มีกำลังใจดีแบบนี้...น่าอิจฉาว่ะ"

และแล้วเสียงแซวก็ตามมาอย่างที่คิดไว้ไม่ผิด ถึงจะพยายามแล้วที่จะไม่สนใจกับสิ่งที่เพื่อน ๆ ร่วมทีมของพี่จงฮยอนพูด...แต่มันก็ห้ามไม่ได้เลย

"อยากเดี้ยงกันหรือไง เดี๋ยวจะได้เตะขาให้" เสียงทุ้มตะโกนกลับเพื่อหยุดการพูดแซวร่างบางที่เดินนำหน้า ถึงจะมองเห็นแค่เพียงเสี้ยวหน้าแต่คงมองไม่ผิดหรอกว่าอีกฝ่ายกำลังหน้าแดง 

"...ซอนมิน"

จงฮยอนเอ่ยเรียกรั้งอีกฝ่ายที่กำลังจะเดินเลยที่นั่งประจำของเขาไปก่อนจะบอกให้ซอนมินนั่งลงที่เบาะว่างแถวเดียวกันอีกฝั่งหนึ่ง แต่เจ้าตัวกลับส่ายหน้าดิกแล้วถามเขาที่กำลังไปนั่งตรงเบาะริมหน้าต่าง

"แล้วฉันนั่งตรงนี้ไม่ได้หรอ?"

คำถามที่มาพร้อมกับสายตาห่วงใยที่อีกฝ่ายแสดงออกมาอย่างชัดเจน แต่มันกลับทำให้ใจของคนเจ็บเต้นแรงก่อนจะตอบออกไปอย่างตะกุกตะกัก

"ม..มินโฮนั่งน่ะ"

"อย่างนั้นหรอ? อ๊ะ...มินโฮ เรานั่งตรงนี้ได้มั้ย?"

เป็นจังหวะที่มินโฮ คีย์และจินกิเดินตามขึ้นมาเป็นสามคนสุดท้าย แทมินตัดสินใจถามขึ้นมาโดยไม่ได้มองสีหน้าเหวอของคีย์ที่กำลังส่ายหน้าไม่ให้มินโฮยอมรับคำขอนั้น แต่ทว่าความหวังของคีย์ไม่สำเร็จเมื่อคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาพยักหน้าเป็นคำตอบไปแล้ว แทมินเอ่ยขอบคุณด้วยสีหน้ายินดีก่อนจะนั่งลงที่เบาะข้างคนเจ็บที่ท่าจะเขินขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ถึงได้หันหน้าหนีออกไปทางนอกหน้าต่างแบบนั้น

"คีย์"

มินโฮหันหลังไปเรียกร่างบางที่ดูท่าจะไม่ได้ยินเขาเรียกเอาเสียเลยเมื่อสายตาของร่างบางกลับมองไปทางจงฮยอนที่ดูท่าซอนมินจะไม่รู้ตัวว่าทำให้เพื่อนตัวแสบเขาใจเต้น มือหนาวางลงบนลาดไหล่บางส่งผลให้เจ้าตัวสะดุ้งขึ้นมาและหันมามองเขาด้วยความตกใจ

มินโฮไม่ได้พูดอะไรนอกจากผายมือให้อีกฝ่ายเข้าใจว่าเข้าไปนั่งที่เบาะติดริมหน้าต่างด้านในแถวเดียวกันกับที่จงฮยอนและซอนมินนั่ง ท่าทางอย่างที่สุภาพบุรุษพึงกระทำเป็นการให้เกียรติต่อหญิงสาวทำเอาคีย์เขินขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แก้มสองข้างแดงเรื่อขึ้นมาจนต้องรีบก้มหน้างุดเพื่อซ่อนสีหน้าก่อนจะรีบก้าวเข้าไปนั่งและพูดขอบคุณเบา ๆ ตามด้วยร่างสูงก้าวเข้าไปนั่งลงที่เบาะติด ๆ กันด้วยรอยยิ้ม

อาหารที่เตรียมพร้อมลงหม้อถูกจัดวางอยู่บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบเช่นเดียวกับจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ไม่ต่ำกว่าหกสิบนิ้วที่ถูกติดตั้งติดริมผนังด้านหนึ่งพร้อมด้วยอุปกรณ์สำหรับร้องเพลงอย่างไมโครโฟนสามอันและหนังสือรายชื่อเพลงอีกสองเล่ม ในอีกมุมหนึ่งมีห้องขนาดย่อมที่จัดแยกไว้เป็นสัดส่วนโดยคุณซองเจ้าของร้านบอกว่าเขาจัดเอาไว้ให้กับโค้ชและทีมงานที่เป็นพวกผู้ใหญ่แยกกัน อาจารย์หันมาตะโกนบอกให้ทุกคนสนุกสนานกันให้เต็มที่เป็นการปิดท้ายก่อนจะเดินแยกไปปล่อยให้ลูกศิษย์สนุกกันอย่างเต็มที่เพื่อผ่อนคลายจากความเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งวันนี้

ร่างบางมองหาที่นั่งว่างก่อนจะหันไปตามเสียงเรียกของแทมินที่นั่งอยู่ คีย์ยิ้มรับก่อนจะเดินไปหาอีกฝ่ายและทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ โดยมีจงฮยอนและมินโฮนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ส่วนจินกิที่หาตัวไม่เจอตั้งแต่ขึ้นรถบัสมาปรากฏว่านั่งอยู่ที่โต๊ะตัวที่อยู่ใกล้กับโทรทัศน์ คีย์ส่ายหัวกับความบ้าร้องเพลงของจินกิที่พอ ๆ กับความบ้าชินจังที่ดูท่าจะไม่เคยน้อยลง โชคดีที่จินกิดูจะมีพรสวรรค์กับการร้องเพลงอยู่ไม่น้อยทำให้เขาค่อยเบาใจว่าจะไม่มีรำคาญจินกิจนไล่ออกจากที่นี่เอาเสียก่อน

"โต๊ะนั้นท่าทางอาหารจะหวานน่าดูเลยว่ามั้ยทุกคน~"

เสียงแซวที่ดังผ่านไมโครโฟนเรียกให้ดวงตาคู่สวยหันไปมองขวับด้วยความโมโห จะไม่ให้เขาโมโหได้ยังไงเมื่อคนที่พูดคือไอ้บ้าจินกิ คีย์จึงลุกขึ้นยืนก่อนส่งสายตาอาฆาตให้คนพูดต้องยิ้มแหย ๆ

"ยังอยากจะมีชีวิตร้องเพลงต่ออีกมั้ยจินกิ! ถ้าอยากก็หันไปร้องเพลงเงียบ ๆ เลยไป๊!!"

พูดจบก็กระแทกตัวลงนั่งที่เก้าอี้ด้วยความหงุดหงิดก่อนจะแจกค้อนให้คนที่นั่งตรงข้ามเขาอย่างนึกเคืองที่เห็นอีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ ออกมา ในขณะที่หนึ่งหนุ่มหนึ่งสาวที่นั่งอยู่บนโต๊ะตัวนี้เช่นกัน คนหนึ่งกลับนั่งก้มหน้างุดสลับกับการทานอาหารไปเงียบ ๆ ส่วนอีกคนก็ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มพลางเสสายตามองไปทางอื่นเพื่อกลบอาการตึกตักในหัวใจ

.

.

.

"ง่วงหรอ?"

หลังจากรับประทานชาบูกันจนอิ่ม จงฮยอนลอบสังเกตท่าทางของร่างบางที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยความเป็นห่วง แก้วตาคู่สวยกำลังปรือปรอยแต่เจ้าของรอยยิ้มหวานกลับส่ายศีรษะปฏิเสธ จงฮยอนส่ายศีรษะกลับก่อนจะพูดขึ้น

"ง่วงก็บอกฉันเถอะน่า นี่มันจะสี่ทุ่มอยู่แล้ว...กลับกันเถอะ"

"แต่ว่า..." แทมินเอ่ยแย้งขึ้นมาเพราะเห็นว่าคนอื่น ๆ ยังคงสนุกสนานกับการร้องเพลงกันอยู่ และอีกอย่างคือพวกอาจารย์ก็ยังไม่มีใครกลับกันเลย ดูเหมือนจงฮยอนจะคาดเดาความคิดของร่างบางได้ไม่ยากจึงรีบเอ่ยให้อีกฝ่ายรู้สึกสบายใจ

"เดี๋ยวไปลาอาจารย์ด้วยกันเถอะ ฉันเองก็อยากกลับไปพักผ่อนเหมือนกัน" พูดจบก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน และด้วยแทมินกลัวอีกฝ่ายจะเดินไม่ไหวจึงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้และตรงเข้าไปประคองอีกฝ่ายทันที ในขณะที่คีย์หันมาถามทั้งสองคนที่กำลังลุกจากโต๊ะด้วยความแปลกใจ

"จะไปไหนกันน่ะ?"

"ฉันเหนื่อย ๆ อยากกลับไปนอนแล้วน่ะ" จงฮยอนตอบ

"งั้นฉันกลับด้วยคนสิ" คีย์พูดขึ้นพลางลุกขึ้นยืน

"นายยังอยากร้องเพลงอยู่ไม่ใช่หรือไง? ไม่เป็นไรหรอกน่า เดี๋ยวฉันไปส่งซอนมินที่บ้านก่อน...ไม่ต้องเป็นห่วง" จงฮยอนตอบตามความจริงเพราะเขารู้ดีว่าคีย์เองยังไม่อยากจะกลับบ้านเท่าไหร่และเหตุผลที่อยากกลับก็เพราะเป็นห่วงซอนมิน มากกว่า

"แต่ว่า..."

"อย่าไปเป็นก้างจงฮยอนมันเลยคีย์..."

"เอ๊ะ!?" ใบหน้าหวานหันขวับมองหน้ามินโฮที่กระซิบบอกเขาด้วยความตกใจ ริมฝีปากบางอ้าค้างกับคำพูดที่อีกคนพูดออกมา มินโฮพูดแบบนี้อย่าบอกนะว่าจงฮยอน...

จงฮยอนมองท่าทางของคีย์กับมินโฮด้วยความแปลกใจนิดหน่อยก่อนจะตัดสินใจเอ่ยลาและเดินไปยังอีกห้องหนึ่งตามความตั้งใจเดิมโดยมีแทมินเดินประคองไปไม่ห่าง

..........My girlfriend is a boy.........

หลังจากเดินเข้าไปลาบรรดาอาจารย์ที่กำลังสนุกสนานกับการร้องเพลงไม่ต่างจากเหล่าลูกศิษย์ จงฮยอนและแทมินก็เดินออกมาที่หน้าร้านกันอย่างช้า ๆ เพราะเริ่มรู้สึกเจ็บอีกครั้งด้วยฤทธิ์ยาที่หลังจากกินไปครั้งสุดท้ายเมื่อหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้หมดฤทธิ์แล้ว ชายหนุ่มเดินกะเผลกไปตามทางเดินก่อนจะมาถึงด้านหน้าร้านที่ตั้งอยู่ติดริมถนนโดยมีรถแท๊กซี่จอดรอลูกค้าที่มาใช้บริการตามร้านอาหารและสถานที่เที่ยวในยามค่ำคืนแบบนี้ แทมินเปิดประตูรถแถวหลังก่อนจะค่อย ๆ ประคองจงฮยอนให้ก้าวเข้าไปนั่งด้านในอย่างช้า ๆ แล้วตามขึ้นไปนั่งคู่กันก่อนจะบอกปลายทางที่จงฮยอนบังคับให้ไปส่งอีกฝ่ายก่อนด้วยเหตุผลที่ซอนมินเป็นผู้หญิง การจะให้เดินทางในเวลามืดค่ำแบบนี้เพียงลำพังย่อมเป็นอันตรายซึ่งเป็นเหตุผลที่แท มินเถียงไม่ออกเลยได้แต่จำยอมตามความคิดของอีกฝ่ายไปนั่นเอง

"ว่าจะถามตั้งแต่เมื่อตอนเย็นแล้ว...เธอไปทำผมมาใหม่หรอ?"

"เอ๋?" คำถามจากจงฮยอนเรียกความสนใจให้กับแทมินที่กำลังมองวิวริมถนนที่ยังคงเปิดไฟสว่างด้วยความแปลกใจ

"ก็...ทรงผมเธอดูเปลี่ยน ๆ ไปน่ะ"

จงฮยอนพูดขึ้นตามที่ตัวเองรู้สึก เพราะวันนี้ทรงผมของอีกฝ่ายดูต่างจากเวลาที่เขาเห็นที่โรงเรียน จากผมที่เคยตรงกลับเป็นลอนนิด ๆ และมันก็ดูเข้ากับอีกฝ่ายไม่น้อยทีเดียว ดวงตาคู่คมมองคู่สนทนาด้วยความสงสัยที่ร่างบางไม่สบตาแต่กลับเบนสายตาออกไปทางหน้าต่างรถก่อนจะตอบเสียงเบา

"พอดีวันนี้คีย์ชวนไปทำผมน่ะ เลยลองดัดผมเล่น ๆ ดู"

แทมินตอบก่อนจะจับปลายผมของตัวเองอย่างไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหนพลางคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนสายของวันนี้...

'แทมินนนน...'

พี่คีย์เรียกชื่อผมเสียงยาวก่อนเจ้าตัวจะลุกขึ้นมาเดินสำรวจผมรอบตัว ผมได้แต่มองท่าทางของพี่ชายหน้าหวานด้วยความงุนงงก่อนพี่คีย์จะจัดการดึงวิกผมที่เพิ่งสวมทับเมื่อครู่ออกแล้วยิ้มร่า

'พี่ว่านายไม่ต้องใส่วิกแล้วล่ะ ผมนายตอนนี้ยาวพอ ๆ กับยัยซอนมินแล้วเดี๋ยวพี่พาไปร้านทำผมให้พี่ฮเยซองซอยผมให้ใหม่ดีกว่านะ'

พี่คีย์พูดรัวเป็นชุดจนผมไม่มีโอกาสได้แย้งอะไร ก่อนจะถูกอีกฝ่ายลากออกจากบ้านไปร้านทำผมที่พี่คีย์การันตีคุณภาพและเป็นร้านที่พี่คีย์มักจะมากับพี่ซอนมินบ่อย ๆ

หลังจากนั่งแท๊กซี่มาไม่นานก็มาถึงร้านทำผมที่พี่คีย์ว่าเอาไว้ ร้านตั้งอยู่กลางใจเมืองตกแต่งด้วยโทนสีขาวสะอาดตาดูโดดเด่นไม่น้อย ทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้านพบกับชายร่างเพรียวบางที่ยิ้มต้อนรับพี่คีย์อย่างสนิทสนม พี่คีย์เล่าให้ฟังว่าเป็นพี่ฮเยซองที่บอกเอาไว้ นอกจากพี่เขาจะเป็นเจ้าของร้านแล้วยังเป็นช่างมือหนึ่งประจำร้านนี้ด้วย พี่ฮเยซองพาผมไปสระผมในขณะที่พี่คีย์เปิดนิตยสารเพื่อหาทรงผมให้อย่างตั้งอกตั้งใจก่อนจะเอามาให้ผมเลือก แต่ผมก็ไม่รู้จะเลือกทรงไหนดีเลยให้พี่ฮเยซองเป็นคนเลือกให้แทน...

"แล้วนายคิดว่ามันเหมาะกับฉันมั้ย?"

พูดแล้วอยากจะหายตัวไปให้รู้แล้วรู้รอด แทมินเม้มรีบฝีปากแน่นเพื่อลดอาการเขินที่ดันเผลอถามอะไรแปลก ๆ ออกไป ดวงหน้าหวานรีบหันไปมองวิวนอกหน้าต่างเพื่อหลบสายตาของอีกฝ่ายที่กำลังจ้องมองอยู่ ในขณะที่คนถูกถามรู้สึกใจเต้นขึ้นมาที่เห็นท่าทางอีกคนดูจะเขินอายกับคำถามที่ตัวเองเป็นคนพูดออกมาแท้ ๆ

...น่ารัก...

คือคำจำกัดความที่เขาคิดเกี่ยวกับทรงผมใหม่ของซอนมินแต่การจะพูดออกไปมันไม่ง่าย ๆ อย่างที่คิดเพราะเขาเองก็รู้สึกเขินที่ต้องมาพูดอะไรแบบนั้นกับอีกฝ่ายจึงกระแอมไอเรียกความกล้าให้ตัวเองก่อนจะพูดเสียงเบา

"...ก็น่ารักดี"

พูดจบก็หันไปมองวิวนอกหน้าต่างบ้างจึงไม่ทันได้เห็นว่าแทมินหันขวับกลับมาด้วยสีหน้าที่แสดงอาการประหลาดใจและเคอะเขินไปพร้อมกัน แก้มสองข้างแดงก่ำเช่นเดียวกับหัวใจที่เต้นแรงก่อนเจ้าตัวจะหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างตามเดิม

...คงจะมีเพียงคุณลุงคนขับแท๊กซี่เท่านั้นที่ได้เห็นอาการของทั้งสองคนจากกระจกรถที่สะท้อนภาพทั้งสองคนออกมา

.

.

.

หลังจากต่างฝ่ายต่างเงียบกันไปนาน แทมินหันมาเหลือบมองอีกฝ่ายก่อนจะถามถึงอาการบาดเจ็บที่เกิดขึ้นวันนี้ด้วยความกังวล

"นายเจ็บมากมั้ย? แล้วพรุ่งนี้ต้องไปหมอหรือเปล่า?"

"ก็ยังเจ็บอยู่ แต่โชคดีที่อาจารย์บอกว่าคงมีแค่อาการบวมจากการกระแทกเท่านั้น พักเท้าสักสองสามวันก็คงเดินได้เหมือนเดิม"

"ผู้ชายคนนั้นนิสัยไม่ดีเลย" แทมินบ่นขึ้นมาอย่างนึกเคือง คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเมื่อนึกภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วรู้สึกห่วงอีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยถามถึงการดูแล รวมไปถึงเรื่องที่ว่าอีกฝ่ายจะทำอย่างไรเวลาอยู่ที่บ้าน เพราะคราวที่แล้วที่บ้านของจงฮยอนนั้นไม่มีใครอยู่แต่ยังดีที่มีจินกิช่วยดูแล

"ไม่ต้องห่วงหรอก พ่อกับแม่ฉันกลับมาแล้ว ไม่แน่พี่สาวฉันก็อาจจะแวะกลับมาบ้าน...ไม่ต้องห่วง"

"อืม...แต่ถ้ามีอะไรก็โทรฉันเลยนะ" ร่างบางเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังจนจงฮยอนหลุดขำกับท่าทางนั้นเลยถูกอีกฝ่ายแจกค้อนให้หนึ่งอันตามระเบียบ

..........My girlfriend is a boy.........

หลังจากที่จงฮยอนและซอนมินเดินจากไป มินโฮก็หันกลับมาพบว่าเขากำลังถูกคีย์จ้องมองอย่างสงสัยเต็มเปี่ยม ท่าทางที่อีกฝ่ายตกใจตอนที่เขาพูดทำให้อดไม่ได้ที่จะถามออกไป

"นายตกใจทำไมหรอคีย์ หรือว่านายไม่รู้?"

"คือฉัน..."

กลับกลายเป็นคีย์ที่พูดไม่ออกไปเสียอย่างนั้น ดวงตาคู่สวยหลุบต่ำมองข้าวของบนโต๊ะไม่ยอมตอบคำถาม มินโฮจึงเปลี่ยนเป็นชวนอีกฝ่ายกลับบ้านแทนเพราะมองไปยังเพื่อนสนิทอีกคนอย่างจินกิที่ยังคงถือไมโครโฟนแน่นคงไม่อยากกลับบ้านตอนนี้ด้วยกันแน่ ๆ คีย์ยอมเดินตามอีกฝ่ายออกจากห้องไปลาอาจารย์แล้วเดินกันออกมาที่หน้าร้าน โชคไม่ดีนักในจังหวะที่ทั้งคู่เดินออกมารถแท๊กซี่กลับพากันหายไปเสียหมด

"เดินไปเรื่อย ๆ ก่อนดีมั้ย?"

มินโฮพูดขึ้นก่อนที่คีย์จะพยักหน้ารับและเดินคู่กันไปตามฟุตบาทที่ยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟที่ประดับตกแต่งร้านรวงสองข้างทางเพื่อต้อนรับลูกค้าที่ชอบท่องเที่ยวในยามค่ำคืน ดวงตาคู่โตเหลือบมองอาการคิดหนักของร่างบางด้วยความเป็นห่วงก่อนจะฉวยข้อมือของอีกฝ่ายรั้งจังหวะการเดินเอาไว้ คีย์หันมามองด้วยความสงสัย ใบหน้าคมยิ้มบางก่อนจะเอ่ยชวนอีกครั้ง

"ไปนั่งคุยกันก่อนมั้ย?"

พูดจบก็เคลื่อนมือลงสัมผัสมือเรียวสวยของอีกฝ่ายก่อนจะเดินนำไปยังร้านอาหารที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงตรงหัวมุมถนน ทั้งสองนั่งลงก่อนจะสั่งเครื่องดื่มกันคนละแก้ว มินโฮมองหน้าอีกฝ่ายก่อนจะพูดขึ้นมาช้า ๆ

"ฉันสังเกตท่าทางจงฮยอนมาสักพักหนึ่งแล้วล่ะ..." สีหน้าประหลาดใจบนใบหน้าคีย์เรียกให้มินโฮต้องเอ่ยต่อขึ้นมา

"ระหว่างจงฮยอนกับซอนมิน...มันมีอะไรบางอย่างที่ต่างออกไป นายเองก็รู้สึกได้ใช่มั้ย?" อีกฝ่ายพยักหน้าขึ้นลงตามอย่างช้า ๆ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันมากขึ้นเมื่อตระหนักได้ว่าเรื่องราวมันเริ่มวุ่นวายมากขึ้นจนเขาไม่รู้ว่จะต้องแก้ไขตรงไหนก่อนหลังดี

ริมฝีปากบางพ่นลมหายใจออกมาน้อย ๆ อย่างรู้สึกเป็นกังวล สีหน้าที่ดูไม่สบายใจทำให้ชายหนุ่มอีกคนนึกสงสัยก่อนจะโพล่งถามออกไป

"นายชอบซอนมินหรอ?"

"ห๊ะ...นายพูดว่าอะไรนะมินโฮ?" คีย์พูดด้วยความตกใจในขณะที่ใบหน้าหล่อดูนิ่งเสียจนเขารู้สึกใจหาย มินโฮมองหน้าอีกฝ่ายอย่างตั้งใจก่อนจะถามคำถามเดิมอีกครั้ง "นายชอบซอนมินหรอ?"

"เปล่านะ!!ใครจะไปชอบยัยนั่นได้ล่ะ" ร่างบางรีบปฏิเสธเสียงหลงพลางครุ่นคิดในใจ...คิดได้ยังไงเนี่ยมินโฮ

"หรือว่านายชอบจงฮยอน?"

"โอ๊ย...บ้าไปใหญ่แล้วมินโฮ ฉันไม่ได้ชอบจงฮยอนหรอก ไม่มีทาง!"

"แล้วนายชอบใครล่ะ?"

"ฉันก็ชอบน....นี่แกล้งหลอกถามฉันใช่มั้ย!"

เกือบจะเผลอพูดความจริงในใจออกไปโชคดีที่คีย์ฉุกคิดคำถามของอีกฝ่ายไว้ได้ทัน แก้มเนียนสองข้างแดงเรื่อขึ้นก่อนเจ้าตัวจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง มินโฮอมยิ้มกับท่าทางนั้นพร้อมกับความรู้สึกสบายใจก่อนจะยื่นปลายนิ้วก้อยเกี่ยวเอาปลายนิ้วเดียวกันจากมือบางเพื่อ 'ง้อ'

ดวงหน้าหวานเหลือบมองปลายนิ้วของอีกคนที่พยายามเกี่ยวกับปลายนิ้วก้อยมือซ้ายก่อนจะหันหน้าไปอีกทางเพื่อกลั้นยิ้มเขินก่อนจะหันมาทำหน้านิ่งใส่ให้อีกฝ่ายรู้ว่า ‘งอน'

"อย่าโกรธเลยนะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงน้ำแก้วนี้เองตกลงมั้ย?"

"เลี้ยงแค่นี้อ่ะนะ ขี้ตืดชะมัดเลยมินโฮ"

พูดบ่นตามนิสัยแต่ก็ยอมหันหน้ากลับมาดื่มน้ำผลไม้แก้วโตอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าคมอมยิ้มขึ้นอีกครั้งก่อนจะปล่อยให้เสียงเพลงในร้านอาหารดังคลอท่ามกลางความเงียบระหว่างเขากับคีย์แทน

ถ้าฉันเผลอพูดออกไป...
นายจะรับไว้หรือเปล่า...
ความรักของฉัน
ความรักที่มีให้นาย...แค่นายคนเดียว

..........My girlfriend is a boy.........

หญิงสาวร่างเพรียวบางคนหนึ่งเดินเข้าไปในร้านอาหารอิตาเลียนแห่งหนึ่งด้วยท่าทีรีบร้อน ดวงตาเรียวสวยภายในกรอบแว่นกันแดดสีชามองหาคนที่เธอโทรหาตั้งแต่เมื่อคืนก่อนจะส่งยิ้มให้อีกฝ่ายทันทีที่มองเห็น จีอาก้าวเข้าไปหาก่อนจะเอ่ยทักทายเพื่อนสนิของเธอด้วยความยินดี

"เธอมานานแล้วหรือยังไอรีส?"

"ไม่หรอก...ว่าแต่เรื่องที่เธอบอกฉันมันจริงหรอ?" ไอรีสเอ่ยขึ้นในขณะที่จีอาหันหน้ากลับมาพยักหน้าหลังจากที่เธอหันไปสั่งเครื่องดื่มกับบริกรเรียบร้อย

"ใช่...แล้วฉันก็ให้คนไปสืบข้อมูลมาเพิ่มด้วยนะ"

พูดจบก็คว้าซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถือติดมือมาด้วยส่งให้อีกฝ่าย ปลายนิ้วเรียวกรีดเปิดซองอย่างช้า ๆ ด้วยความตื่นเต้น ภายในเต็มไปด้วยกระดาษหลายแผ่นที่มีตัวหนังสือบอกรายละเอียดมากมายที่พอจะจับใจความได้ว่าสิ่งที่จีอาเห็นในหลายวันก่อนนั้นไม่ผิดแน่

"และฉันก็มีของอีกอย่างให้เธอดูเป็นหลักฐานด้วยว่ายัยซอนมินนั่นอยู่ที่โรงพยาบาลจริง ๆ"

จีอาเปิดกระเป๋าสะพายหยิบซองเอกสารขนาดย่อมออกมา ภายในเป็นรูปภาพนับสิบใบที่คนในภาพอยู่ในชุดผู้ป่วยกำลังเดินเล่นอยู่กลางสวนของโรงพยาบาล ไอรีสหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมาดูอย่างตั้งใจก่อนจะแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา

"ใช่ยัยซอนมินจริง ๆ ด้วย ถ้าเป็นอย่างนั้น...คนที่ไปโรงเรียนทุกวันนี้ล่ะใคร?"

จีอาพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยก่อนจะเอ่ย "นี่แหละที่ฉันยังหาคำตอบมาไม่ได้ แต่จะว่าไปสองคนนี้ก็หน้าคล้ายกันจริง ๆ นะ เพียงแต่ยัยซอนมินตัวปลอมดูจะผอมแล้วก็สูงกว่านิดหน่อย.."

"และอีกเรื่องหนึ่ง...จำได้มั้ยที่ฉันบอกว่าฉันเจอเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่บ้านยัยซอนมินน่ะ" ไอรีสพยักหน้ารับเป็นคำตอบจีอาจึงอธิบายต่อ

"ฉันกำลังสงสัยว่ายัยซอนมินตัวปลอมคือเด็กผู้ชายคนนั้น..."

"มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน?" ไอรีสเอ่ยค้านขึ้นมาอย่างไม่อย่างจะคล้อยตามความคิดของจีอาในเรื่องนี้เท่าไหร่นัก

"ฉันเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้หรอก แต่ความรู้สึกบางอย่างมันบอกว่าเรื่องนี้ต้องไม่ชอบมาพากลแน่นอน"

"...และที่สำคัญ มีคนรู้เรื่องที่ยัยซอนมินปิดบังไว้ด้วยอย่างน้อยคนหนึ่ง"

"ใคร?" ไอรีสเอ่ยถามเสียงเครียดในขณะที่จีอายกยิ้มมุมปากก่อนจะพูดขึ้นมาอย่างช้า ๆ

"เพื่อนซี้ของยัยซอนมิน...คิม คีย์บอม"

*TBC

Author's TALK:

อันยองค่ะทุกคน...

กลับมาต่อแล้วนะคะ ^________^
คราวนี้มาเร็วกว่าทุกที ฮ่าๆๆ (คนอ่านบอกดีมากค่ะเจ๊~)
ขนาดตัวเองยังไม่อยากจะเชื่อเลย = ="

คือเราไม่มีเวลาแต่งฟิกเลยอาทิตย์ที่ผ่านมา
แบบว่างานเยอะ กลับมาก็เหนื่อยๆแต่งอะไรไม่ออก
แต่แล้วเมื่อคืนนี้ก็เร่งจนสำเร็จตอนตีสามกว่าๆ
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ยังนั่งขำตัวเองเลยว่านี่ตูพยายามมานาน
นึกจะแต่งเสร็จเร็วก็เร็วได้ใจจริงๆ

มีคนอ่านหลายคนทักเรื่องฟุตบอลพาทที่แล้วมากเลย
ว่าเรานี่ชอบบอลใช่มั้ยถึงแต่งละเอียดจัง??

ฮ่าๆๆ ก็ใช่อ่ะค่ะ >________<
เราชอบมากๆเลย เลยใส่มาในฟิกเต็มที่ๆ


สุดท้าย...
ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ >O<
ก้าวมาถึงเลขสองหลักแล้ว
โอ้...ไม่อยากจะเชื่อตัวเองจริงๆนะ
ว่าจะแต่งมาได้ยาวขนาดนี้ ฮ่าๆๆ

แล้วไว้เจอกันพาท 11 ค่ะ!!~

PS. คัมแบ๊คคราวนี้สุดยอดจริงๆ...ที่รักหล่อมากกกกกกกกกกกกกกกก >/////<